Klaus Schmitt verheugd over komst van Holtrop Ravesloot

Verreweg de meeste leeftijdsgenoten van Klaus Schmitt zijn al geruime tijd met pensioen. Die trekken twee maanden met de camper door Noorwegen, doen vrijwilligerswerk op de kinderboerderij en zingen op dinsdagavond in het koor. Zo niet Klaus Schmitt. Nog steeds een overvolle agenda en een mobiel die in ons gesprek van een half uur veertien keer piept. Ze moeten weer wat van ‘m. Klaus met pensioen, hoe zou dat ook moeten? Zijn werk is zijn leven en zijn leven zijn werk. En veel van de mensen met wie en voor wie hij altijd heeft gewerkt als executive searcher zijn vrienden geworden. De inner circle laat hem niet ontsnappen. Maar in het samengaan van Holtrop Ravesloot met Leeuwendaal ziet hij nu toch echt een kans om eindelijk eens wat gas terug te nemen. Zou ‘t?

Je kent Holtrop Ravesloot goed, begreep ik?
‘Zeker. We waren jarenlang feitelijk elkaars concurrenten, al zagen we dat niet zo. Er was geen sprake van rivaliteit. Kijk, tot 1998 was ik monopolist. Niemand wist alleen dat ik monopolist was. Ik was de enige die wist dat ik monopolist was. Ik deed de hele executive search in de gezondheidszorg. Alles, de cure en de care, de hele rimbam.’

Als ze ergens een bestuurder of toezichthouder nodig hadden dan belden ze de monopolist?
‘Toezichthouders waren in die tijd nog niet aan de orde, dat ging allemaal via de Rotary. Toezichthouder was ook nog meer een ceremoniële functie en veel ziekenhuizen waren nog gemeentelijk. Dan zat er een wethouder in het toezicht, soms ook een burgemeester.
De NVZ, die nu hierboven bij ons in het gebouw kantoor houdt, zat vroeger aan de Oudlaan. Daar kwamen die bestuurders op een vrijdag eens bij elkaar en iemand vertelde dat hij een vacature had. Ze vroegen elkaar: wie doet dat bij jou? Klaus. En bij jou dan? Ook Klaus. En bij jou? Klaus. Dat vonden ze toch wel een beetje te gortig en toen zijn ze naar Wim Ravesloot gestapt: wijzen jullie nou eens iemand aan die dit ook gaat doen, net zo goed en intensief als hij. Dat werd Freek Muller en vanaf dat moment gingen de opdrachten naar Freek of naar mij.’

Hoe verhielden jullie je tot elkaar?
‘In 2001 of 2002, dat weet ik niet meer precies, heb ik het initiatief genomen om eens kennis te maken. We gingen eten bij Vis aan de Schelde en vanaf moment één had ik al in de smiezen: wij zijn zó verschillend, ik hoef me nooit af te vragen waarom een opdracht naar hem gaat en niet naar mij. Als ze op Freek vallen, vallen ze gewoon niet op mij en vice versa.
Sindsdien kwamen we jaarlijks bij elkaar over de vloer. Freek bracht altijd een cadeau voor de kinderen mee. We hebben nooit over het werk gesproken of over kandidaten. Alleen maar: hoe gaat het met je?’

Wat vind je ervan dat Holtrop Ravesloot zich nu bij Leeuwendaal voegt?
‘Geweldig! Een hele goede zaak, voor alle betrokkenen. Voor de kandidaat, voor de opdrachtgevers en voor de mensen die bij beide bureaus werken. Zoals ik het vak altijd heb uitgeoefend, dat is gewoon niet goed: 24 uur per dag beschikbaar zijn, ook in de vakanties gewoon doorwerken, altijd maar aan staan. Het is ook te kwetsbaar. Iedereen is gebaat bij teamwork. Maar ja, daar heb je wel hele goede mensen voor nodig. En die zijn er, aan beide kanten. Moet je eens kijken wat je hier opeens voor een team hebt samen! En heel gevarieerd ook. De consultants van Holtrop Ravesloot zijn qua persoon én achtergrond weer anders dan de collega’s hier bij Leeuwendaal. Iedereen brengt een eigen invalshoek mee. Een enorme verrijking is dat.’

Maar het werk wordt wel anders.
‘En dat is juist heel goed. Hoe ik het deed, is gewoon niet meer van deze tijd.’

Hoe deed jij het?
‘Met volledige overgave. Een hele grote groep mensen met wie ik werk ken ik al dertig jaar of langer. Om de vier tot zes jaar is de omgang heel intensief, want een nieuwe functie is een life event. Als je zo lang contact hebt met elkaar, dan weet je zo’n beetje alles van zo iemand. Dan praat je heel anders met elkaar dan wanneer iemand reageert op een advertentie. Ik heb bijvoorbeeld meegemaakt dat ik wist dat de partner van een kandidaat aan de drank was, dat die in een ontwenningskliniek zat. Dan zei ik: niet solliciteren, dat wordt te druk voor jou.’

Maar alles weten over die kandidaat is ook een deel van de kwaliteit, nietwaar? En hoe doe je dat dan in teamverband?
‘Sinds ik mij bij Leeuwendaal heb gevoegd, werk ik natuurlijk ook in teamverband. En ik kan uit eigen ervaring zeggen: het beeld wordt alleen maar completer en diepgaander omdat iedereen z’n eigen invalshoek kiest en z’n eigen stijl van werken heeft. Je krijgt juist nog een rijker beeld als je dat met elkaar deelt. En ik weet dat ze bij Holtrop Ravesloot ook zo werken. Niemand zit daar als een kip op z’n gouden eieren.’

Dus de voormalige monopolist juicht deze ontwikkeling toe?
‘Van harte. Ik had geen ander bureau liever erbij willen hebben dan Holtrop Ravesloot. En ik weet zeker dat de mensen met wie ik al vele jaren werk er net zo over zullen denken. Als ik het ze vertel, zullen ze glimlachen en zeggen: werd eens tijd, goed zo.’